Praca napisana przez Natalkę, II miejsce na wojewódzkim konkursie literackim pt.: "W sercu noszę wielkie przywiązanie i sympatię do mojego rodzinnego miasta"

Wolsztyn, to moje ukochane miejsce na Ziemi. Pewnie, że nie widziałam jeszcze zbyt wiele w moim dość krótkim życiu i że na pewno warto by niejedno obejrzeć.

Lubię zwiedzać, podróżować, ale też zawsze chętnie wracam do domu. Tu są wszyscy, których kocham i do których tęsknię już pierwszego dnia po wyjeździe. Rodzinne miasto, to nie tylko miejscowość, ale także (a może przede wszystkim) ludzie, wśród których się dorasta: rodzina, przyjaciele, znajomi, sąsiedzi, nauczyciele. Nie dotyczy to wyłącznie osób bardzo bliskich. Niekiedy są to ludzie, których mija się codziennie, nie zawiera się z nimi bliższych znajomości, ale trudno sobie wyobrazić, że mogłoby ich nie być. Taką postacią w Wolsztynie jest np. pan Junek Weiss. Prawdziwy przedwojenny handlowiec, którego sklepik nie sposób było kiedyś ominąć. Staruszek „dwoił się i troił’’, zjednywał sobie klientów wyszukaną grzecznością, a dla nas dzieci zawsze znalazł się jakiś cukierek czy lizak.

Taką samą postacią, bez której nie wyobrażam sobie mojego Wolsztyna, a już na pewno nie osiedla, na którym mieszkam, jest starszy pan, ogrodnik. Troskliwie pielęgnuje on trawniki przed naszymi blokami. Towarzyszy mu wiernie piesek, którego kiedyś uratował przed pewną śmiercią. Ktoś przywiązał go w środku zimy do ogrodzenia. Ogrodnik zaopiekował się nim, a pies towarzyszy mu wszędzie jak cień. Dla nas dzieciaków ma zawsze czas żeby pogadać, pożartować. Wypytać nas o nasze sprawy, doradzić. A później często szepnąć komu trzeba, że przydałoby się nam np. boisko do koszykówki czy nowa piaskownica. Wolsztynianie to tacy wydałoby się przeciętni zjadacze chleba, ale w naszym miasteczku mieszkał też Robert Koch, który uratował ludzkość przed grużlicą i Marcin Rożek – wspaniały rzeżbiarz i malarz. czy to wszystko ważne? Nie wiem. Ale wiem, że bez wszystkich tych ludzi Wolsztyn nie byłby Wolsztynem, a ja nie byłabym taka jaka jestem i nie kochałabym tak mojego miasta.

Rodzinne miasto kojarzy się mi z tym wszystkim, co wiąże się z dzieciństwem, młodością; z przeróżnymi wspomnieniami takimi ważnymi jak mój egzamin do szkoły muzycznej czy pierwsza samodzielna podróż pociągiem. W Wolsztynie znajduje się jedyna w Europie czynna parowozownia. Składy pociągów „zaprzęgane’’ są do potężnych parowych rumaków i wszystko dalej wygląda jak w wierszu Tuwima – „Lokomotywa’’. Na nas mieszkańcach Wolsztyna nie robi to tak dużego wrażenia, bo mamy to na co dzień, ale dla turystów odwiedzających nasze miasto jest to nielada atrakcja. Przyjeżdża do nas wielu obcokrajowców specjalnie po to, by odbyć przejażdżkę pociągiem, zrobić pamiątkowe zdjęcia czy nagranie na kamerze wideo z parowozami w roli głównej. Inne z moich najpiękniejszych wspomnień to późnowieczorne, letnie spacery z rodzicami, przepięknie oświetlonymi ulicami wśród malowniczych kamieniczek i królującej nad miastem kościelnej wieży. Na koniec wyprawy duża porcja lodów w kawiarence „Europa”.

Zawsze lubiłam i nadal lubię wypoczynek nad naszymi jeziorami. Uwielbiam kąpiele w Jeziorze Wolsztyńskim i grę w siatkówkę na plaży. Często wypożyczam też łódkę albo kajak i przeprawiam się na wyspę lub na drugą bardzo malowniczą stronę brzegu. Wokół jeziora rozciąga się olbrzymi kompleks zieleni- Park Miejski i lasy. W jego obrębie znajduje się pięknie utrzymany, odrestaurowany pałac, w którym mieści się hotel. Nasz park, to urocze miejsce, gdzie można wspaniale odpocząć. Często włóczę się tam z moim psem – zabawnym, cudownym cocker spanielem Barrym. To jedno z najmilszych miejsc w Wolsztynie i tu najprzyjemniej spędzamy czas. Lubimy też oboje spacery wokół drugiego z jezior dzikiego i nieokiełznanego Berzyńskiego, które trochę przeraża, ale przyciąga też tym, że nie ma tam tłumów ludzi. Ja, Barry, nasze wygłupy i szum wiatru w trzcinach rosnących wzdłuż brzegu.

Śliczny ten mój Wolsztyn! Tyle w nim zieleni – drzew, parków, trawników, klombów, ukwieconych skwerów. Bardzo lubię rynek z kwiatonami i fontanną pośrodku niego (w upalne dni aż korci żeby pomoczyć w niej nogi – ledwo nad sobą panuję  ).

W mieście jest bardzo czysto. Dbają o to nie tylko różne instytucje ale i sami mieszkańcy. Wdrażane są różne programy ekologiczne– np. sortowanie śmieci. Do różnych akcji związanych z troską o czystość środowiska miasteczka i jego okolic chętnie włącza się młodzież. Co roku uczestniczymy na przykład w „sprzątaniu świata”. W ramach tegorocznej akcji dwie klasy z mojego gimnazjum (w tym moja- I a) wyjechały sprzątać lasy wokół Ruchockiego Młyna– 3 km od Wolsztyna, gdzie znajduje się leśna ścieżka dydaktyczna i rezerwat roślinności i ptactwa błotnego. Występują tu bardzo rzadkie gatunki roślin takie jak np. rosiczka. Pracowaliśmy, ale wyjazd ten miał też wymiar poznawczy i była to jednocześnie wycieczka, na której świetnie się bawiliśmy (leśniczy w nagrodę zorganizował nam ognisko).

Pamiętamy też o historii. O tym, że nasi przodkowie wielokrotnie musieli bronić tych ziem. Podczas Powstania Wielkopolskiego pradziadkowie mojego taty walczyli w bitwie pod Nową Wsią Zbąską. Pradziadek mojej mamy brał udział w strajku dzieci w Zbąszyniu (podobnym do strajku dzieci wrzesińskich) polegającym na nieuczęszczaniu do szkoły po wprowadzeniu zakazu nauczania religii w języku polskim, w szkołach podczas zaborów. Dziadek mojej mamy podczas II Wojny Światowej zginął w obozie koncentracyjnym za działalność w podziemnej organizacji antyhitlerowskiej. Wiele osób z mojej rodziny w czasie okupacji zostało deportowanych i skazanych na ciężkie, przymusowe prace na rzecz Niemiec. Taki był los i trudne dzieje wielu rodzin mieszkających w naszym mieście. Społeczność Wolsztyna pamięta o patriotyzmie i męczeństwie naszych bohaterskich przodków.

W mieście jest wiele pomników, tablic, miejsc pamięci narodowej.

Z myślą o tym aby przybliżyć głównie nam młodym ludziom historię, odtworzono też starą wiejską zagrodę, karczmę, stajnię, wozownię, warsztat tkacki, wiatrak i wiele innych obiektów na terenie Skansenu Budownictwa Wiejskiego. Możemy tam zobaczyć eksponaty nawet sprzed dwustu lat. Łatwiej nam sobie dzięki temu wyobrazić jak wyglądało życie ludzi na wsiach w dawnych czasach. O tym w jaki sposób korzystano kiedyś z różnych przedmiotów i urządzeń możemy się przekonać podczas corocznych Dni Ziemi Wolsztyńskiej. W trakcie ich trwania (między 1 – 3 maja) skansen odżywa. Możemy np. przejechać się bryczką zaprzężoną w hodowane tam konie lub obserwować pracę tkacza na starych krosnach. Obchody Dni Wolsztyna zaczynają się zawsze Żakinadą – przemarszem młodzieży ulicami i wręczeniem jej przedstawicielom symbolicznych kluczy do miasta. Mają one co roku bogaty program imprez. Większość z nich odbywa się w parku. W amfiteatrze swój dorobek artystyczny prezentują szkoły z terenu Wolsztyna i okolic. Występują też zaproszeni wokaliści i zespoły muzyczne. Obchodom tym towarzyszy wiele innych imprez kulturalnych i sportowych. Do tych ostatnich należą m.in. biegi uliczne , w których co roku biorę udział .W całokształt prac organizacyjnych – przygotowanie tego festynu – zaangażowanych jest wielu ludzi m.in. działaczy sportowych .Wśród nich jest mój wychowawca i nauczyciel wychowania fizycznego, pan Jacek Skwierzyński. Jest on świetnym „kapitanem” naszej klasowej załogi. Organizuje nam mnóstwo wycieczek. Jedną z nich był, wspaniały pełen cudownych, niezapomnianych wrażeń, biwak w położonym blisko Wolsztyna Rudnie.

Bardzo lubię piesze i rowerowe wyprawy w najbliższe okolice razem z przyjaciółmi. A jest u nas w okolicy co oglądać!!!

W ogóle ziemia ci u nas żyzna, dostatnia, ludzie pracowici i gościnni. W lasach grzybów i zwierza wszelakiego dostatek, dużo jezior (takie małe Mazury).Kraina mlekiem i miodem płynąca!

Cieszę się, że właśnie tu się urodziłam i w przyszłości chciałabym nadal mieszkać w Wolsztynie, bo nie wyobrażam sobie życia gdzie indziej. Wszędzie dobrze, ale w moim kochanym Wolsztynie najlepiej.

Natalia Mazurek

Klasa I a
Gimnazjum nr 2 w Wolsztynie

C'est la vie...

Cierpienie należy tylko do Życia
[*]


C'est la vie... 2007-11-01 18:34:17
skomentuj (4)

---

"Tam, gdzie niebo z ziemią się splata... epitafium dla Natalii"

Witam wszystkich, którzy pamietają o Natalce! Piosenkę dla niej i o niej można usłyszeć na stronie
www.podnazwa.boo.pl

Przemijamy, odpływamy

poprzez morze ludzkich łez

a po sobie zostawiamy

parę kliszy, jakiś gest


Otwieram oczy rano

Nie jestem już tą samą

W sercu czuję dziwny lęk

Nic nie dodaje otuchy

I coraz bardziej głuchy

Brzmi w pobliżu pusty dźwięk


Żegnajcie przyjaciele
Czasu tak niewiele
Poświęciłam w życiu Wam
Choć chwile te były krótkie
Nie myślcie o mnie ze smutkiem
Ja już przecież jestem tam


Gdzie niebo z ziemią się splata

Gdzie wolno płyną lata

Gdzie nie ma wojen i lęków

Gdzie życie nabiera wdzięku

Gdzie kwiaty kwitną rok cały

Gdzie człowiek jest wielki - nie mały

Gdzie można oddychać swobodnie

Gdzie wiecznie słonecznie, pogodnie

Gdzie jest się mieszkańcem – nie przechodniem

Gdzie jest się mieszkańcem – nie przechodniem


Przemijamy, odpływamy...

autor: Bartek Czekała
założyciel i szef zespołu "Pod nazwą", z którym grała Natalka

C'est la vie... 2007-11-01 09:23:45
skomentuj (4)

---

Życie jest jednym stałym pytaniem o jutro czy jeszcze będzie...

Życie jest ciągłym oczekiwaniem
Igraszką losu z przeznaczeniem
Powtórką z prawd darowanych
Spacerem przed własnym cieniem


Głośną spowiedzią z tego co było
Ciszą nadziei trwaniem w obłędzie
Życie jest jednym stałym pytaniem
O jutro czy jeszcze będzie

C'est la vie... 2007-11-01 08:56:34
skomentuj (1)

---

Życie za życie...
Dzisiaj minęły cztery lata od chwili, gdy usłyszelismy okrutną diagnozę, że odchodzisz na zawsze. Tego samego dnia urodziła się Twoja mała kuzyneczka, której przyjścia na świat nie mogłaś się doczekać. Nia miałaś rodzeństwa i miałaś nadzieję, że ona zastąpi Ci siostrzyczkę. Dwa, trzy dni przed swoim wypadkiem wielokrotnie powtarzałaś:" Kiedy w końcu M. urodzi, ja już nie chcę czekać, chcę, żeby teraz urodziła". Śmiałam się z Twojej niecierpliwości, mówiłam Ci, że trzeba czekać, że to już niedługo. Tak jakbyś wiedziała, że nigdy jej nie zobaczysz. Nie dane Ci było chodzić z nią na spacery tak jak planowałaś, opiekowac się nią i cieszyć z tego, że jest z nami. Jagódka jest śliczną, mądrą dziewczynką. Wiem jednak, że będąc tam gdzie jesteś bardzo ją kochasz i czuwasz nad nią. Kiedyś wszyscy się tam spotkamy.
Kochamy Cię Natalko!
C'est la vie... 2007-04-23 07:51:32
skomentuj (13)

---

20-ste urodziny Natalki...
Wszystkiego najlepszego Natalko! To już ponad trzy lata..., niedlugo cztery jak nie ma Cie z nami Kochanie! Tesknie do tych szczesliwych lat, do tych wszystkich Twoich duzych i malych i tych calkiem malutkich rocznic, imprez, imprezek, tlumu ludzi w domu, Twojej radosci z ich odwiedzin, Twojego usmiechu...
C'est la vie... 2007-02-20 18:05:31
skomentuj (4)

---

Natalko...

Natalko! Brakuje nam Ciebie bardzo!
Mam straszną tremę pisać coś w Twoim pamiętniczku. Do tej pory wklejałam od czasu do czasu jakiś wierszyk gdy widziałam, że od dawna nie ma żadnej nowej notki lub dawałam np. ogłoszenie o koncercie poświęconym Twojej pamięci itp. Prowadzenie bloga zostawiałam Twoim przyjaciołom. Teraz widzę jakie to trudne- pisać tutaj chociaż takie rozmowy jak ta teraz z Tobą przeprowadzam codziennie, w myślach, w sercu, we śnie... Jesteś ze mną zawsze-

" ... na każdym miejscu i o każdej porze,
gdziem z Tobą płakała,
gdziem się z Tobą bawiła,
wszędzie i zawsze będę ja przy Tobie,
bom wszędzie cząstkę mej duszy zostawiła..."

To Twój ulubiony wpis do pamiętników koleżanek i kolegów, często też dając komuś swoje zdjęcie podpisywałaś je cytując właśnie ten śliczny wiersz A. Mickiewicza.
Napisałaś w jednej z notek adresując to do kogoś kto był szczególnie bliski Twojemu serduszku: "...Będziesz ze mną tańczył, bajki opowiadał, słońce z pomarańczy w moje dłonie składał..." To słowa z piosenki M. Grechuty, o któym zawsze mówiłaś, że kiedyś z nim zagrasz. Czekałaś TAM na niego, teraz p.Marek jest już z Tobą... i gracie pewnie i "... śpiewacie bez końca..." Nie każdy wie i rozumie, co się czuje gdy się słucha i " śpiewa tango Anava" Gdy byłaś malutka, też tego nie rozumiałaś, pamiętam doskonale, jak zobaczyłam po raz pierwszy "... w Twoich oczach dwa ogniki" Miałaś 10 lat, słuchałaś, "Wiosna, ach to Ty" i nagle to olśnienie. Odtąd już świat poezji był Ci bliski.

Kochanie moje! "Ile razem dróg przebytych, ile ścieżek przedeptanych...", "... oczy Twe jak piękne świece a w sercu źródło ich promienia..." więc ja piszę tu teraz, "...żeby Twoje serce ocalić od zapomnienia..."

Mama

C'est la vie... 2006-11-01 08:11:57
skomentuj (13)

---

"Więzi"

Przyjaźnie,
które się rozpoczęły
na tym świecie,
zostaną uniesione w górę
i nigdy już nie będą zerwane.

(Św.Franciszek Salezy)

C'est la vie... 2006-10-21 18:57:35
skomentuj (1)

---

Desz jesienny
O szyby deszcz dzwoni jesienny
i pluszcze
jednaki miarowy niezmienny
dżdżu krople padają i tłuką w me okno
jęk szklany... płacz szklany...
a szyby w mgle mokną
i światła szarego blask sączy się senny
o szyby deszcze dzwoni
deszcz dzwoni jesienny

ktoś dziś mnie opuścił w ten chmurny dzień słotny
kto? nie wiem ktoś odszedł i jestem samotny
ktoś umarł... kto? próżno w pamięci swej grzebie
ktoś drogi wszak byłem na jakimś pogrzebie
tak szczęście przyjść chciało lecz mroku się zlękło
ktoś chciał mnie ukochać lecz serce mu pękło
gdy poznał że we mnie skrę roztlić chce próżno
zmarł nędzarz nim ludzie go wsparli jałmużną
gdzieś pożar spopielił zagrodę wieśniaczą
spaliły się dzieci... jak ludzie wkrąg płaczą

o szyby deszcz dzwoni jesienny
i pluszcze
jednaki miarowy niezmienny
dżdżu krople padają i tłuką w me okno
jęk szklany... płacz szklany...
a szyby w mgle mokną
i światła szarego blask sączy się senny
o szyby deszcze dzwoni
deszcz dzwoni jesienny...

L.Staff
C'est la vie... 2006-10-15 22:35:28
skomentuj (2)

---

Wierszem zapamiętana
Wskazała na piersi palcem,
swoim palcem, królem w pierścieniu,
i prosiła, żeby wierszem, żeby walcem
umuzycznić ją, rzewnie znieśmiertelnić.

Więc dotknąłem klawiszów palcami
dla tych rzęs, dla tych ust, dla tej ręki,
pod oknami i za onami
zadźwięczały tony piosenki.

I pół świata stało się moim,
kiedym takty strof doskonalił -
o tych palcach pachnących powojem,
o wieczornych rzęsach Natalii.

K.I.Gałczyński.
C'est la vie... 2006-07-12 19:03:31
skomentuj (6)

---

Urodziny Natalki
Nie wiem ile osób jeszcze pamieta, ze wczoraj Natalia obchodzilaby swoje 19- ste urodziny, gdyby... gdyby zyla. Nie ma Jej wsrod nas, nie mozemy Jej usciskac i zlozyc zyczen. Mozemy jedynie pamietac o Niej i o tym, ze czlowiek zyje tak dlugo jak dlugo trwa pamiec o nim.
C'est la vie... 2006-02-21 14:01:38
skomentuj (29)

---

Dlaczegoooo?????????????
..Dlaczego tak sie jakos pomieszala TALIA ..?????
..a z niej jedno imie wypadlo............??
wypadlo..na..NATALIA..że... NATALIA.!!!

ELLA

C'est la vie... 2006-01-24 14:22:13
skomentuj (4)

---

Święta...czas refleksji i wspomnień
Każdy z nas czeka na nie cały rok...jedni cieszą się z tego że jest to czas wolny od nauki,pracy...inni mają nadzieję na kolejnego,szalonego sylwestra...że będzie on lepszy niż ten w zeszłym roku, a jeszcze inni cieszą się ze spotkania z rodziną,chwilą "zatrzymania się",miłą rodzinną atmosferą.W ten dzień możemy nie martwić się niczym...wszytskie problemy odrzucić w kąt,porozmawiać spokojnie z mamą,bo przecież przez ostatnie miesiące nawet nie było na to czasu,rozważyć cały miniony rok,co dobrego nas spotkało, a co złe idzie w zapomnienie...Wspominamy wtedy chwile spędzone mile,osoby nam bliskie nie zawsze przy nas obecne akurat w tym dniu lub osoby których nie będzie już z nami nigdy...musimy się z tym pogodzić,ale mieć jednak nadzieje że takie świeta zdażą się...nie teraz,nie za 10 lat,ale nadejdzie taki moment,że spotkamy się wszyscy razem i docenimy to co straciliśmy,nie będzie łez i tęsknoty i ten dzien bedzie juz trwal wiecznie...

Zycze Wam wszytskich wesolych i spokojnych swiat w rodzinnej atmosferze...
Docencie to bo nie kazdy moze sie tym cieszyc...
Zatrzymajcie sie na chwile i pomyslcie o tym co jest dla Was w zyciu najwazniejsze.
Naprawde warto...




C'est la vie... 2005-12-23 22:55:14
skomentuj (4)

---

1 listopad 2005 - dzień wszystkich świętych

Chociaż nie jestem wśród was na codzień,
jak bywało przez tyle lat dawniej -
to przecież noszę w sercu wielką troskę.
Wielką, ogromną troskę.
Jest to, moi drodzy, troska o was.
Właśnie dlatego,
że od was zależy jutrzejszy dzień.
(Jan Paweł II)

C'est la vie... 2005-11-01 19:40:29
skomentuj (9)

---

Pamiętam...tak jak Wy wszyscy...

Chciałabym Was przeprosić za to że juz dawno nie dodałam żadnej notki, chociaż nie świadczy to o tym że straciłam entuzjazm do prowadzenia tego bloga...
To że nie pisałam nie było zależne ode mnie, ale mimo tego cały czas myślę i mam nadzieje że Ona to wie...
Wiele czasu już minęło od odejścia Natalki bo ponad dwa lata ale ja cały czas nie mogę oprzeć się wrażeniu że jeszcze pare dni temu się z nia widziałam, zastanawiam się tez nad tym, że ostatnio coraz częściej mi sie ona śni...nie wiem może pragnie o sobie przypomnieć chociaż ja nie zapomniałam tak jak Wy wszyscy...macie raccje że ten blog zmienił się, ale wydaje mi się że najważniejsza jest pamięć i wspomnienia, które niekoniecznie każdy chce przelać "na papier". Mam nadzieje ze to zrozumiecie a ja postaram sie pisać częściej o ile będę miała taką mozliwość.

"...KIEDY KRZYCZYSZ WSZYSCY CIĘ SŁYSZĄ.
KIEDY SZEPCZESZ TYLKO CI NAJBLIŻSI CIĘ SŁYSZĄ.
KIEDY MLICZYSZ, SŁYSZY CIĘ TWÓJ NAJLEPSZY PRZYJACIEL..."
(Linda Macfarlane)

C'est la vie... 2005-09-15 13:43:55
skomentuj (6)

---

"ZAPLACZ PO MNIE ..."

zapłacz po mnie

Gdy mój duch złamie sie jak gałązka pod stopami pielgrzyma

nie wrzucaj do ognia

Gdy moja wola popłynie z prądem niczym papierowa łódka

zbuduj tamę

Gdy ktoś będzie mnie kopał

nie pomagaj mu

Gdy skaleczę sie ludzką dobrocią

weź mnie w ramiona

Gdy wszystko zawiedzie

bądź tuż obok

Tak po prostu i zwyczajnie

Oddychaj

Nie pozwól bym znowu

była tylko piórem

niesionym przez wiatr

Bez Ciebie...



EMILKA
C'est la vie... 2005-05-24 13:45:41
skomentuj (15)

---

Ernest Bryll - "Epitafium"

"Gościu, co powiem, krótkie będzie. Miasto
w którym zjadasz obiad jest grobowcem; żeby
odegrać tutaj życie, zbudowano świeżo
domy z gotyckiej cegły, pleśń wymalowano...
Każdy trenuje sztukę zwykłego paplania
wiarę w oszczędność. Przez ulice płyną
kobiety, które grając swe powiewne role
nie chcą wiedzieć, co gnije pod asfaltem...
Sztuka
czasami sie udaje. Smakował ci obiad
nakupiłes pamiątek. To juz wszystko. Idź już."




C'est la vie... 2005-02-28 04:54:13
skomentuj (12)

---

Płyta z nagraniami z ubiegłorocznego koncertu
Podczas ubiegłorocznego koncertu z okazji 17- stych urodzin Natalii, który odbył się w sali wolsztyńskiego liceum, zarejestrowana została płyta z nagraniami zespołu "Pod nazwą". Płytę można zamówić pisząc na adres: baryczy@interia.pl Niestety utwory z tej płyty nie dają się jak na razie przerobic na mp3, dlatego nie moglismy ich umieścić w internecie. Starsze nagrania umieściliśmy na koncie Natalii. Można za zgodą zespołu pobrać je z konta oto adres: www.pod.nazwa.prv.pl
C'est la vie... 2005-02-20 15:23:38
skomentuj (3)

---

Wszystkiego najlepszego Natalko!!!
Właśnie dziś, 20 lutego Natalia obchodziłaby swoje 18- ste urodziny. Wiele osób przypomni sobie pewnie jak bardzo Natalka pamiętała o urodzinach swoich bliskich: przyjaciól, rodziny. Komuś zrobiła stronę internetową z okazji 18- stych urodzin, komu innemu zoorganizowała przemiłą osiemnastkę w wolsztyńskiej pizzerni- był i tort i świeczki na nim i szampan na wzniesienie toastu i sto lat i prezent i kwiaty i goście, wszystko przygotowane w jak najwiekszej tajemnicy,żeby była niespodzianka i jak największa radość dla solenizanta. Ktoś inny, kto wedlug Niej zapowiadał się na wspaniałego plastyka dostal na 18- stkę ... blok rysunkowy i kredki (przybory dla profesjonalistów tak dla jasności) ale to nie tylko zabawne; także miłe i pełne wiary w talent i możliwości drugiego człowieka, prawda? Podczas swoich własnych urodzinowych przyjęć starała się zawsze o miłą atmosferę, serdeczne ugoszczenie. Zajrzyjcie do archiwum- miesiąc grudzień 2002, gdzie Natalia sama pisze o swoich co prawda nie o urodzinach tylko o imieninach ale jak ciepło i z uczuciem pisze o wszystkich. Mając kilka lat, po przeczytaniu pewnej książki, której bohaterka- Pipi, miała zwyczaj w swoje urodziny rozdawać prezenty gościom, Natalia postanowiła, robić podobnie i odtąd przyjaciołom podczas swoich urodzin dawała jakiś drobiazg. Organizowała zabawy, konkursy z nagrodami. Pamiętam takie jedne Jej "muzyczne urodziny"- tak je nazwała bo zupełnie nieprzewidzianie ale zwykłe przyjęcie przerodziło się w próbę- występ? kilkunastoosobowego zespołu muzycznego. Na początku na prośbę gości zaczęła grać sama na gitarze, potem jedna z Jej koleżanek na drugiej, pozostałym dzieciom Natalka rozdała różne drobne instrumenty, których miała bogatą kolekcję w domu i każdy grał jak umiał... Oj działo się działo... i głośno było :-)Jak rasowy dyrygent panowała jednak nad tym wszystkim i dzieciaki, które przedtem nie grały nigdy na żadnych instrumentach radziły sobie z tamburynami, grzechotkami, marakasami, trójkątami itp. Było tak wesoło!!! Ona także bardzo się cieszyła.
Gdy była jeszcze mała, rozdawała swoim gościom jajka niespodzianki- ile było radochy, przy ich rozpakowywaniu i składaniu elementów- bo zawsze przed zakupem w sklepie długo potrząsała jajeczkami i starała się "wysłuchać" czy w środku jest coś ciekawego, jakiś zestawik do montażu.
Dziś Jej własne 18- ste urodziny, nie zdmuchnie świeczek, nie wypowie życzenia, które jak Ją znam i tak nie dotyczyłoby Jej samej tylko byłoby życzeniem adresowanym do kogoś innego, komu akurat uważałaby, że takie życzenie mogłoby pomóc, bo głeboko wierzyła, że się spełniają w szczególności "...te urodzinowe albo noworoczne jeszcze lepsze może, o północy gdy składane, drżącym głosem niekłamane..." Takie właśnie życzenia Ci składam Natalko, ja i wszyscy, którzy Cię kochają. jest nas nadal wielu, to, że nie zawsze na Twojej stronie, na blogu są świeże notki to nie świadczy o tym, że o Tobie zapomnieliśmy. Przyjaciele Natalii mają w tej chwli różne nowe, trudne wyzwania przed sobą- część z nich rozpoczęła w tym roku studia, część zdaje maturę, niektórzy mają teraz czas szalonych imprez- przepiękny rok 18-stek dla rocznika 1987, inni ropoczęli naukę w liceach itd, wiele osób spotkała pierwsza wielka miłość a niejeden zakochał się tak, że o żywych nie pamięta i bożym świecie nie wie :-), ktoś ma kłopoty, komu innemu ciężko wyrażac uczucia i myśląc i wspominając Ją nie jest w stanie tego napisać. Życie toczy się dalej, wszyscy oni są młodzi, niemożliwe jest ciągłe samoudręczanie się i życie tylko wspomnieniami, uważam, że to dobrze, że tak jest. Ale wszyscy o Tobie pamiętamy Natalko, kochamy Cię i bardzo tęsknimy.
"... Może sen przyjdzie, może mnie odwiedzisz..."

C'est la vie... 2005-02-20 06:29:54
skomentuj (6)

---

18 urodziny Natalki
Z okazji 18- stych urodzin Natalki, 18 lutego 2005 roku o godz. 19.00 w Nowym Tomyślu w Domu Kultury odbędzie się koncert zespołu "Pod nazwą", z którym grała kiedyś Natalia. Koncert bedzie poświęcony Jej pamieci. Zapraszamy wszystkich!
Organizatorzy
C'est la vie... 2005-02-12 20:16:05
skomentuj (6)

---

    &nb sp;                      ;           &nbs p;           &nb sp;           &n bsp;           & nbsp;